در دیماه ۱۴۰۴ (ژانویه ۲۰۲۶)، جمهوری اسلامی یکی از خونینترین سرکوبهای تاریخ معاصر خود را علیه معترضان سراسری اجرا کرد. نیروهای امنیتی با شلیک مستقیم گلوله، تیربار، سلاحهای سنگین و حتی سرد، به جان مردم افتادند؛ بهویژه در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی که به «کشتار بزرگ» معروف شد.
آمارها متفاوت است:
- مقامات رسمی ایران (شورای عالی امنیت ملی و بنیاد شهید) حدود ۳۱۱۷ نفر کشته اعلام کردند.
- سازمانهای حقوق بشری مانند هرانا، سازمان حقوق بشر ایران و گزارشگران سازمان ملل ارقامی بین ۳۴۰۰ تا بیش از ۲۰ هزار نفر ثبت کردهاند.
- برخی اسناد داخلی و گزارشهای رسانهای (مانند ایران اینترنشنال) حتی تا ۳۳ تا ۳۶ هزار کشته را در دو روز اوج سرکوب تخمین زدهاند.
این حجم کشتار، بهویژه در بازه ۴۸ ساعته، آن را به یکی از مرگبارترین سرکوبهای معترضان در تاریخ جهان پس از جنگ جهانی دوم تبدیل کرده است. کودکان، نوجوانان، زنان و مردان عادی با شلیک به سر، چشم و سینه هدف قرار گرفتند؛ بسیاری در خیابانها، بیمارستانها و حتی بازداشتگاهها جان باختند. اینترنت سراسری قطع شد تا ابعاد فاجعه پنهان بماند و اجساد برخی قربانیان بدون تحویل به خانوادهها سوزانده یا مخفیانه دفن شدند.
این جنایت سازمانیافته، با فرمان مستقیم از بالاترین سطوح قدرت، نه تنها اعتراضات اقتصادی را، بلکه خواست بنیادین مردم برای تغییر را با خون پاسخ داد. هنوز پیکر بسیاری از کشتهشدگان به خانوادهها تحویل داده نشده و مراسم چهلم آنها هم با سرکوب روبهرو است. تاریکی این روزهای خونین، تا مدتها در حافظه جمعی ایران خواهد ماند.
غزاله السادات ابطحی
No comments:
Post a Comment