محمدامین بیگلری، شاهین واحدپرست کلور، ابوالفضل صالحی سیاوشانی، امیرحسین حاتمی و علی فهیم، پنج تا از بچههای دیماه هستن که با حکم جلاد صلواتی، برای اجرای احکام فرستاده شدن و میخوان اعدامشون کنن.
غزاله السادات ابطحی
Ghazalee Alsadat Abtehi
در میانه جنگ ۱۳ روزه جاری با آمریکا و اسرائیل (از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ تاکنون)، دفتر دادستانی کل جمهوری اسلامی روز دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۴ (۹ مارس ۲۰۲۶) بیانیهای تهدیدآمیز صادر کرد که مستقیماً ایرانیان معترض داخل کشور و مهاجران خارجنشین را هدف قرار میدهد.
محمد موحدی آزاد، دادستان کل کشور، در این اطلاعیه رسمی اعلام کرد که هرگونه «همصدایی، همراهی یا همکاری» با «دشمن متجاوز آمریکایی-صهیونیستی» – اعم از حمایت رسانهای، اطلاعاتی یا عملیاتی – منجر به مصادره کامل اموال داخل ایران و مجازاتهای سنگین طبق قانون مجازات اسلامی خواهد شد. او صراحتاً به «ماده یک قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با کشورهای متخاصم» (تصویب مهرماه ۱۴۰۴) استناد کرد و هشدار داد که «هرگونه اقدام عملیاتی» به نفع اسرائیل، آمریکا یا گروههای متخاصم، علاوه بر مصادره اموال، مجازات اعدام را در پی دارد.
این تهدید در حالی مطرح میشود که رژیم همزمان با بمباران مداوم سایتهای هستهای، پایگاههای نظامی و زیرساختهای خود، نگران موج حمایت دیاسپورا از حملات دشمن و احتمال شعلهور شدن اعتراضات داخلی است. بیانیه دادستانی صراحتاً ایرانیان خارج از کشور را خطاب قرار داده و تأکید کرده که «امنیت ملی» را به خطر انداختهاند اگر حتی در شبکههای اجتماعی یا رسانهها از «دشمن» دفاع کنند. منابع خبری معتبر از جمله ایران اینترنشنال، ایرانوایر و رویترز این بیانیه را تأیید کردهاند و آن را بخشی از سیاست سرکوب فرامرزی رژیم توصیف کردهاند.
برای معترضان داخل کشور نیز پیام روشن است: هرگونه اعتراض یا حتی همدلی با مهاجران، میتواند به عنوان «همکاری با دشمن» تلقی شود. این در ادامه هشدارهای قبلی دادستانی است که زندانیان سیاسی و معترضان بازداشتشده را تهدید به «اعدام تسریعشده» کرده بود (گزارش شورای حقوق بشر سازمان ملل، ۴ مارس ۲۰۲۶). رژیم که در ۱۳ روز جنگ هزاران کشته نظامی و غیرنظامی داده، برنامه هستهایاش نابود شده و اقتصادش فلج، حالا با این حربه قضایی-اقتصادی سعی دارد صدای منتقدان را در داخل و خارج خفه کند.
تحلیل کارشناسان حقوق بشر: این تهدید نه قدرت، بلکه ضعف مطلق رژیم را نشان میدهد. دیاسپورای چندمیلیونی ایرانی که میلیاردها دلار دارایی در ایران دارند (املاک، حسابهای بانکی، ارثیه)، حالا گروگان گرفته شدهاند. بسیاری از مهاجران که سالها پیش از کشور گریختهاند، حتی اموالی در ایران ندارند، اما رژیم با این تهدید میخواهد ارعاب روانی ایجاد کند. همزمان، قانون جدید جاسوسی که رژیم آن را «تشدید» مینامد، عملاً هر انتقاد یا پست اینستاگرامی را به جرم اعدام تبدیل کرده است.
رژیم اسلامی که ۴۷ سال با شعار «استقلال و آزادی» مردم را فریب داد، حالا در آستانه فروپاشی، دست به آخرین حربه میزند: مصادره و چوبه دار برای هر ایرانی که جرأت اعتراض یا حمایت از آزادی دارد. این بیانیه نه تنها حقوق مالکیت و حیات را نقض میکند، بلکه اعتراف صریح به ترس از قیام مردمی در روزهای آینده است.
ایرانیان داخل و خارج: این تهدید آخرین نفسهای یک دیکتاتوری در حال مرگ است. تاریخ نشان داده که چنین ارعابهایی، آتش خشم را بیشتر شعلهور میکند. رژیم بداند: نه اموال، نه جان، نه ترس – چیزی از این ملت باقی نمانده که با آن معامله کند.
این تهدید، سند تاریخی دیگری از ورشکستگی اخلاقی و سیاسی ولایت فقیه خواهد ماند.
غزاله السادات ابطحی
Ghazalee Alsadat Abtehi
این جنگ ۱۳ روزه (از ۲۸ فوریه تا ۱۲ مارس ۲۰۲۶) نه یک درگیری برابر، بلکه تخریب سیستماتیک یک رژیم ورشکسته و فاسد بود که ۴۷ سال با دروغ و شعار زنده مانده بود.
خلاصه واقعی و بیرحمانه:
• روز اول (۲۸ فوریه): حمله غافلگیرکننده مشترک آمریکا-اسرائیل. علی خامنهای و دهها مقام ارشد در تهران کشته شدند. برنامه هستهای (نطنز، فردو، اصفهان، پارچین، سایتهای مخفی مانند Minzadehei و Mojdeh) ضربه سنگین خورد – ورودیها، رادارها، تأسیسات زیرزمینی نابود یا آسیب جدی دیدند. پدافند هوایی رژیم که ادعای «آهنین» داشت، مثل کاغذ پاره شد.
• روزهای ۲ تا ۱۲: رژیم «پاسخ» داد: صدها موشک بالستیک و پهپاد (حدود ۳۰۰ تا کنون، نصف تعداد جنگ ۱۲ روزه ۲۰۲۵). نتیجه؟ اکثر رهگیری شدند (گنبد آهنین + آمریکا + متحدان). خسارت در اسرائیل: چند ده کشته (مثل ۹ نفر در Beit Shemesh)، آسیب محدود به ساختمانها. اما در ایران: هزاران کشته و زخمی (بیش از ۲۰۰۰ گزارششده، شامل غیرنظامیان)، زیرساختهای نظامی، موشکی و سرکوب داخلی (مقرهای سپاه، نیروی انتظامی) نابود. تنگه هرمز تهدید شد اما بسته نشد؛ ناوهای آمریکایی و مینگذارهای ایرانی نابود شدند. حزبالله و حوثیها حمله کردند اما نتوانستند معادله را عوض کنند – فقط وقت خریدند.
• وضعیت فعلی (روز ۱۳، ۱۲ مارس): جنگ ادامه دارد. هیچ آتشبسی نیست. رئیسجمهور پزشکیان سه شرط گذاشت: بهرسمیتشناختن حقوق ایران، غرامت، تضمین عدم حمله آینده – یعنی عملاً التماس دیپلماتیک زیر پوشش تهدید. ترامپ میگوید «زود تمام میشود»، اما نه این هفته. رژیم هنوز موشک پرتاب میکند، اما ذخایرش رو به اتمام است. اسرائیل و آمریکا آزادی عمل دارند؛ رژیم فقط دفاع میکند و خون میدهد.
تحقیر نهایی:
رژیمی که ۴ دهه فریاد «مرگ بر آمریکا و اسرائیل» زد، حالا بدون رهبر، بدون هستهای قابل اعتماد، بدون پدافند، بدون اقتصاد، و بدون حمایت واقعی روسیه/چین، مثل سگ زخمی پارس میکند. محور مقاومت؟ فروپاشید. برنامه هستهای؟ ۱۰-۱۵ سال عقب افتاد (اگر اصلاً بازسازی شود). مردم؟ خشمگین، اما هنوز سرکوبشده – اعتراضات خیابانی نیست، چون رژیم با تهدید مرگ نگه داشته.
این نه جنگ بود، اعدام تدریجی یک دیکتاتوری ورشکسته. رژیم اسلامی نه تنها شکست خورد، بلکه تحقیر مطلق شد: از ابرقدرت ادعایی به هدف آسان بمبافکنهای B-۲ و F-۳۵ تبدیل شد. آخر خط نزدیک است – یا تسلیم، یا فروپاشی داخلی. هیچ «پیروزی»ای در کار نیست؛ فقط شکست تاریخی
غزاله السادات ابطحی
Ghazalee Alsadat Abtehi . 😈
در عمق شبهای تاریک تاریخ، وقتی بادهای آزادی وزیدن گرفتند، خبری آمد که دلها را به لرزه درآورد: مرگ علی خامنهای، آن قاتل خونخوار که سالها بر گردهی ملت ایران سوار بود و با دستان آغشته به خون بیگناهان، زندگیها را به تباهی کشاند.
ای کاش زودتر میآمد این لحظه، ای کاش سایهی سنگین استبدادش زودتر از میان میرفت. او که با فتواهای مرگبارش، جوانان را به دار آویخت، اعتراضها را در خون خفه کرد و آرزوهای یک ملت را به زنجیر کشید. خونخوار بود، چون از رنج مردم سیراب میشد؛ قاتل بود، چون هر صدایی که برای آزادی برمیخاست، با گلوله پاسخ میداد.
اما حالا، در این مرگ، امیدی زاده میشود. شاید این پایان یک عصر تاریک باشد، آغاز روزگاری که عدالت بر تخت بنشیند و خونهای ریختهشده، بذر آزادی بکارند. دلم برای آن مادران داغدیده میسوزد که فرزندانشان قربانی این دیکتاتور شدند، اما حالا میتوانند نفس راحتی بکشند. مرگش نه پایان، بلکه آغاز است – آغاز حسابرسی تاریخ از جنایتکاران.
ای ایران، برخیز و این لحظه را جشن بگیر، هرچند با اشکهای شادی. او رفت، اما یاد جنایاتش ماندگار است، تا درس عبرتی برای آیندگان
In der Tiefe dunkler Nächte der Geschichte, als die Winde der Freiheit zu wehen begannen, kam die Nachricht, die die Herzen erzittern ließ: der Tod von Ali Chamenei, jenem blutrünstigen Mörder, der jahrelang auf dem Rücken der iranischen Nation saß und mit blutbefleckten Händen das Leben eines ganzen Volkes in den Abgrund stieß.
Ach, wäre dieser Moment doch früher gekommen, wäre der schwere Schatten seiner Tyrannei früher gewichen. Er, der mit seinen mörderischen Fatwas junge Menschen hängen ließ, Proteste im Blut ertränkte und die Träume einer Nation in Ketten legte. Blutdürstig war er, denn er labte sich am Leid der Menschen; ein Mörder war er, denn jede Stimme, die für Freiheit aufbegehrte, beantwortete er mit Kugeln.
Doch nun, in diesem Tod, wird Hoffnung geboren. Vielleicht ist dies das Ende einer finsteren Ära, der Beginn einer Zeit, in der Gerechtigkeit den Thron besteigt und das vergossene Blut den Samen der Freiheit sät. Mein Herz brennt für jene trauernden Mütter, deren Kinder diesem Diktator zum Opfer fielen – doch nun können sie endlich frei atmen.
Sein Tod ist nicht das Ende, sondern der Anfang – der Anfang der Abrechnung der Geschichte mit den Verbrechern.
O Iran, erhebe dich und feiere diesen Moment, und wenn es auch mit Tränen der Freude ist. Er ist gegangen, doch die Erinnerung an seine Verbrechen bleibt, als Mahnung und Lehre für die kommenden Generationen..
غزاله السادات ابطحی
Ghazalee Alsadat Abtehi
به تهران سلام و به ایران درود
به گا رفت شیعه به دست یهود
غزاله السادات ابطحی
Ghazalee Alsadat Abtehi
با گذشت نزدیک به یک ماه از بازداشت علی اردانه، شهروند لُر و یکی از مجروحان اعتراضات دیماه در شهر بهبهان توسط نیروهای سپاه پاسداران، سرنوش...
