دیکتاتور تهران (علی خامنه ایی) Diktator von Teheran

 

در عمق شب‌های تاریک تاریخ، وقتی بادهای آزادی وزیدن گرفتند، خبری آمد که دل‌ها را به لرزه درآورد: مرگ علی خامنه‌ای، آن قاتل خونخوار که سال‌ها بر گرده‌ی ملت ایران سوار بود و با دستان آغشته به خون بی‌گناهان، زندگی‌ها را به تباهی کشاند.

ای کاش زودتر می‌آمد این لحظه، ای کاش سایه‌ی سنگین استبدادش زودتر از میان می‌رفت. او که با فتواهای مرگبارش، جوانان را به دار آویخت، اعتراض‌ها را در خون خفه کرد و آرزوهای یک ملت را به زنجیر کشید. خونخوار بود، چون از رنج مردم سیراب می‌شد؛ قاتل بود، چون هر صدایی که برای آزادی برمی‌خاست، با گلوله پاسخ می‌داد.

اما حالا، در این مرگ، امیدی زاده می‌شود. شاید این پایان یک عصر تاریک باشد، آغاز روزگاری که عدالت بر تخت بنشیند و خون‌های ریخته‌شده، بذر آزادی بکارند. دلم برای آن مادران داغ‌دیده می‌سوزد که فرزندانشان قربانی این دیکتاتور شدند، اما حالا می‌توانند نفس راحتی بکشند. مرگش نه پایان، بلکه آغاز است – آغاز حسابرسی تاریخ از جنایتکاران.

ای ایران، برخیز و این لحظه را جشن بگیر، هرچند با اشک‌های شادی. او رفت، اما یاد جنایاتش ماندگار است، تا درس عبرتی برای آیندگان

In der Tiefe dunkler Nächte der Geschichte, als die Winde der Freiheit zu wehen begannen, kam die Nachricht, die die Herzen erzittern ließ: der Tod von Ali Chamenei, jenem blutrünstigen Mörder, der jahrelang auf dem Rücken der iranischen Nation saß und mit blutbefleckten Händen das Leben eines ganzen Volkes in den Abgrund stieß.

Ach, wäre dieser Moment doch früher gekommen, wäre der schwere Schatten seiner Tyrannei früher gewichen. Er, der mit seinen mörderischen Fatwas junge Menschen hängen ließ, Proteste im Blut ertränkte und die Träume einer Nation in Ketten legte. Blutdürstig war er, denn er labte sich am Leid der Menschen; ein Mörder war er, denn jede Stimme, die für Freiheit aufbegehrte, beantwortete er mit Kugeln.

Doch nun, in diesem Tod, wird Hoffnung geboren. Vielleicht ist dies das Ende einer finsteren Ära, der Beginn einer Zeit, in der Gerechtigkeit den Thron besteigt und das vergossene Blut den Samen der Freiheit sät. Mein Herz brennt für jene trauernden Mütter, deren Kinder diesem Diktator zum Opfer fielen – doch nun können sie endlich frei atmen.

Sein Tod ist nicht das Ende, sondern der Anfang – der Anfang der Abrechnung der Geschichte mit den Verbrechern.

O Iran, erhebe dich und feiere diesen Moment, und wenn es auch mit Tränen der Freude ist. Er ist gegangen, doch die Erinnerung an seine Verbrechen bleibt, als Mahnung und Lehre für die kommenden Generationen..

غزاله السادات ابطحی

Ghazalee Alsadat Abtehi